Vanmorgen werd ik wakker met een verlangen om te sterven. Heimwee naar ‘Thuis’. Dit gevoel bekruipt mij vaker en ik neem dan tijd en ruimte voor mezelf om daar bij te blijven en er niets van te vinden. Net zoals de herfst keer ik meer naar binnen, naar mijn gevoel wat ik mag koesteren zonder te analyseren waar dit gevoel vandaan komt.

Het is een oeroude pijn, verdriet van afgescheidenheid. Een diep gemis, dat zich soms even vrij worstelt. Ik vecht niet, maar omarm het zacht. De afgelopen jaren beweeg ik me door diepe lagen van mijn bewustzijn en kom ik ‘thuis’ in mezelf. Dit thuiskomen veroorzaakt allerlei stuiptrekkingen zoals continu geconfronteerd worden met de dood.

Ik sterf keer op keer en besef me dat ik steeds weer opnieuw geboren word.

Kies ik voor angst en controle of kies ik voor moeiteloosheid en overgave? De angst ligt altijd even op de loer. Bang om volledig de controle los te laten. Bang om gek te worden. En toch kies ik steeds weer om me over te geven aan wat zich aandient. Een eindeloze vrije val, niet meer weten wie of wat ik ben en waar ik naartoe beweeg.

Ontwaken uit de droom van wie ik dacht te zijn. De perceptie van werkelijkheid die ik gecreëerd had helemaal los te laten. Afscheid te nemen van de dood om vervolgens het leven écht volledig te omarmen. Onthechten en onvoorwaardelijk lief te hebben. Dit transformatie proces doet pijn, zowel lichamelijk als emotioneel. Vandaag rouw ik, wie ‘IK’ dan ook mag zijn. Voel ik me eenzaam. Rouw ik om mezelf, mijn kinderen, mijn hond en verlang ik naar ‘Thuis’. Gewoon omdat het mag……🙏

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

©[2018] YanuShewa

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?