Ik kan een boek schrijven over het gevecht waar ik jarenlang in heb gezeten met mijn ex-partner, de vader van onze kinderen. Totdat ik besloot om uit het gevecht te stappen. Dat was het moment dat ik ben gaan staan voor wie en wat ik ben. En daarmee verloor ik mijn kinderen. Deze maand is het precies 6 jaar geleden dat ik mijn kinderen voor het laatst fysiek bij me heb gehad. Afgelopen week heb ik intens veel verdriet ervaren over het onrecht wat me is aangedaan. Voorheen was er vooral boosheid, maar daaronder zat intens verdriet. Verdriet over waarom ik mezelf zo verloochend heb destijds. Mezelf voor van alles en nog wat heb uit laten maken door hem.

Hij vond me een slechte moeder, een spirituele zweefteef, een heks als het ware. Iemand die met gidsen en engelen communiceerde kon toch niet sporen? Jaren werd ik door de mangel gehaald, niets wat ik deed was goed. Zelfs als ik schoentjes kocht voor mijn dochter terwijl ik een alleenstaande moeder was met een minimum inkomen, maakte hij ervan dat ik expres te kleine schoenen kocht voor haar waardoor ze vergroeide hakken kreeg. Maakte er foto’s van als bewijsmateriaal voor de rechtbank. En natuurlijk konden ze daar niets mee. Maar toch, om je even een voorbeeld te geven van wat er speelde.

De kinderen werden stelselmatig verhoord, een kruisverhoor zodra ze weer bij hem kwamen. Mijn zoon heeft me dit meerdere malen verteld. Dat als hij thuis kwam, zijn zus al verhoord was en hij mee moest praten en dat dan maar deed uit angst. Ik ben zelfs aangeklaagd bij de raad van kinderbescherming voor mishandeling van mijn kinderen. Werd in de vroege ochtend gebeld dat ze een melding binnenkregen van hem en dat ze onderzoek kwamen doen bij mij thuis. Uiteindelijk weer niets gevonden. Mijn kinderen werden toen gehoord bij de raad en daar merkte ze op dat ze beiden, vooral mijn dochter, voorgeprogrammeerd leken te zijn. De manier waarop ze spraken was niet de taal van een jong kind. Hier werden aantekeningen van gemaakt en ik dacht Yes eindelijk iemand die het doorheeft!

Nou, dat was te vroeg gejuicht, want vrij kort daarna ontving ik een gecorrigeerde brief waar deze aantekeningen uit waren gehaald, omdat vader het er niet mee eens was. Ik gebeld en gevraagd hoe kan dit nou? En ik kreeg te horen, dit is wat het is. Zo goed kon hij manipuleren, dat hij zelfs alle instanties naar zijn hand kon zetten. Ziekelijk was het. Dit wat ik hier met jullie deel is 1/10 van mijn verhaal. Ik kan het nog steeds niet geloven dat dit in ons land gebeurd, dat een moeder haar kinderen niet ziet, omdat een vader ze brainwasht en manipuleert en dat ze zeggen dat het niet te bewijzen valt. Terwijl ik genoeg bewijzen had, alleen die gebruikte ze niet, omdat vader het daar niet mee eens was. Hij de sterke was en ik de zwakke die al twee burn outs had gehad door al zijn aanvallen waarin ik mezelf verloor en dat was precies wat hij wilde, mij met de grond gelijk maken.

Dat is hem niet gelukt, in tegendeel. What does not kill you makes you stronger. Ik kan me de laatste dag samenzijn met mijn kinderen nog herinneren als de dag van vandaag. We waren bij GGZE voor gezinstherapie met zijn drietjes. Een plek waar ik ook voor van alles ben uitgemaakt en er steeds zulke vreselijke leugens verteld werden. Keer op keer slikte ik ze, uit liefde voor mijn kinderen. Maar waar was ik? Ik was mezelf compleet verloren. Ik was een heks. Zo werd ik neergezet en ontzettend labiel en een slet. Die dag hoorde ik eerst de verhalen weer aan van mijn kinderen, die op dat moment bij hun vader verbleven, hij zat in de wachtruimte. Ze waren helemaal geïndoctrineerd. Toen kwam de vraag van de therapeut naar mij. En, hoe voelt dit voor jou Danique? Voorheen slikte ik een aantal keer alles weg en zei ik niet veel en probeerde ik het positief te houden. In ieder geval rustig.

Deze keer ging dat niet meer. Mijn hele lijf trilde van binnenuit. Ik kon mijn benen niet meer stilhouden. Alsof er iets uit moest. Ik voelde mezelf groter worden en voelde dat ik moest gaan staan. Ik sta op uit mijn stoel en zeg met een luide stem, wat ik hiervan vind? En toen kwam alles eruit, dat ik deze hele instantie een grote poppenkast vind en ik hier niet meer aan mee doe. Dat ik ben wie ik ben en als ze het daar niet mee eens zijn dat hun probleem is. Daarna keer ik me richting mijn kinderen en kijk ze aan. Ik deelde met ze dat ik klaar ben met alle leugens en ik dit niet waard ben. Dat ik hun normen en waarden heb meegegeven. En dat als zij mij echt zo’n vreselijke moeder vinden ze de keuze moeten maken om bij hun vader te gaan wonen. Maar dat ik dit spelletje niet wil spelen uit liefde voor mezelf en hun. Ik loop vervolgens aan, omdat de therapeut vind dat ik rustig aan moet doen.

Rustig? Dat heb ik jarenlang gedaan. Dit is wat ik voel en dat mag er zijn. Trillend en huilend zit ik in de auto. Helemaal ingestort bel ik mijn moeder wat er gebeurd is. Autorijden ging niet eens meer. Ik voelde zoveel kracht in mezelf, oerkracht. Rauwe oermoeder, die voor zichzelf en haar kroost opkwam. Ook al begrepen mijn kinderen dat niet op dat moment. Dit was de laatste keer dat ik ze gezien heb. Vader heeft ze toen nog meer geïndoctrineerd dat ik ze niet meer wilde zien. Terwijl dat helemaal niet mijn boodschap was. De hele wijk sprak over mij dat ik mijn kinderen niet meer wilde zien. Ik werd schuin aangekeken in de winkels. Het was verschrikkelijk wat ik heb gevoeld al die jaren. GGZE geloofde vader, alle instanties had hij naar zijn hand gezet en de kinderen ook. Zelfs mensen uit de wijk, die er overigens nu allemaal van terug zijn gekomen.

Jarenlang heb ik met schuldgevoelens rondgelopen. Kom je voor jezelf op en daarmee verlies je je kinderen. Een groter verlies bestaat er niet. Nou 1 dan, het verlies van mezelf. En dat heb ik niet laten gebeuren. Zijn grootste wens ,die hij ooit naar me heeft uitgesproken. Er komt een moment dat ze jou helemaal niet meer willen zien. Inderdaad, daar heb jij wel voor gezorgd. Nu 6 jaar later kan ik zien wat deze situatie mij allemaal aan lessen gebracht heeft. Maar nog steeds blijft het gemis van mijn kroost. Het verlangen van iedere ouder. Ik deel mijn verhaal, omdat ik weet dat er veel meer ouders zijn die in een soortgelijke situatie zitten. Die ik wil zeggen, laat je niet gek maken, je bent geen slechte ouder! En ga vooral uit het gevecht, uit het spel. Jijzelf bent en blijft de belangrijkste persoon in je leven. Je kunt geen voorbeeld zijn voor je kinderen als je er zelf helemaal aan onderdoor gaat.

PAS Syndroom, Parental Alienation Syndrome, is het ouderverstotingssyndroom. Een afwijking die zich bijna uitsluitend voordoet bij conflicten rond ouderlijk gezag. Primair kenmerk is de lastercampagne die het kind voert tegen een ouder, een campagne waar geen geldige reden voor is. Het is het resultaat van de combinatie van de indoctrinatie door een programmerende (hersenspoelende) ouder en de eigen bijdragen van het kind aan de verkettering van de ouder die het doelwit is.

Blijf goed voelen wat jouw waarheid is, ga niet weg van jezelf. Ik ben en blijf een heks zoals gezegd en ben daar ontzettend trots op!

Zit jij in een soortgelijke situatie en voel je de behoefte om te delen met mij, wees welkom ❤️

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

©[2018] YanuShewa

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?